این پژوهش به بررسی وضعیت حقوق محیطزیست در افغانستان و مبانی فقهی آن میپردازد و قوانین زیستمحیطی و ریشههای فقهی حفاظت از محیطزیست را تحلیل میکند. آلودگی هوا، آب و خاک در قوانین افغانستان جرمانگاری شده است. از منظر فقهی، قواعد «لا ضرر» و «اتلاف» اصول بنیادین حمایت از محیطزیست بوده و بر جبران خسارات تأکید دارند. قوانین مورد بررسی شامل قانون اساسی (ماده ۱۵)، قانون کود جزا (باب یازدهم)، قانون محیطزیست ۱۳۸۵ و قانون نفت و گاز (مواد ۵۹ تا ۶۳) است که دولت و اشخاص را به اتخاذ تدابیر حفاظتی، ارزیابی و احیای محیطزیست در پروژهها، بهویژه صنعت نفت و گاز، و پیشبینی مجازات برای متخلفین ملزم میکنند. اداره ملی حفاظت از محیطزیست و دپارتمانهای مشابه نشاندهنده عزم افغانستان برای اجرای این مقررات است. قوانین زیستمحیطی افغانستان، بهویژه در پروژههای نفتی، مناسب و کافی ارزیابی میشوند.
